Nieuws

NOVEX-lid Helene Vooys vertelt over haar werk als executeur.

Het werk van een executeur is geen dag hetzelfde. Al onze leden zijn afkomstig vanuit diverse disciplines en hebben uiteindelijk één doel: u ontzorgen. Daarom laten wij in onze nieuwe rubriek onze leden aan het woord. Wat doen zij? Hoe kunnen zij u helpen? En welke tips geven ze u mee? Deze keer: Helene Vooys, eigenaar van Nalatenschapsjurist.

Intensieve kennismakingsperiode

“Als een cliënt mij vraagt of ik zijn of haar (levens-)executeur wil worden, dan volgt er een intensieve kennismakingsperiode. Ik wil daarbij een zo goed mogelijk beeld krijgen van de persoon en zijn of haar sociale omgeving”, vertelt Helene. “Hierdoor weet ik als ik de (levens-)executele moet gaan uitvoeren, wat de wensen van de cliënt zijn, hoe deze in het leven staat en kan ik alle beslissingen in zijn of haar geest nemen.”

“Jij bent mijn tweede ik”

Helene vindt het belangrijk dat iemand die zijn of haar materiële en immateriële belangen aan haar toevertrouwt, dit met een gerust gevoel kan doen. Helene: “Als een cliënte, zoals onlangs, dan zegt “Helene, jij bent mijn tweede ik”, dan voelt dat als een enorme verantwoordelijkheid maar ook als een blijk van groot vertrouwen. Dat motiveert mij nog meer om mijn uiterste best te doen om dat vertrouwen waar te maken.”

Iedere nalatenschap is anders

“Inmiddels heb ik diverse nalatenschappen afgewikkeld en kan ik zeggen dat het altijd anders is. Elke cliënt en daarmee ook zijn of haar situatie en alles er omheen verschilt. In een periode van aftakeling of een ernstig ziekbed, kom je heel dicht bij mensen te staan. Er komen hartverwarmende zaken naar boven, maar soms ook minder fraaie kanten van de cliënt zelf of diens familie. In de meeste gevallen heeft dit te maken met oud zeer of het gevoel te kort te zijn gedaan. Als je daar oog en oor voor hebt, is er al heel wat gewonnen is mijn ervaring.  En kan de afwikkeling desondanks soms toch zonder noemenswaardige problemen verlopen.”

Tip van Helene: tref op tijd maatregelen!

De tip die Helene mee wil geven is: wacht niet te lang! “Ik wil graag iedereen op het hart drukken om vooral niet te lang te wachten met het treffen van maatregelen voor het geval je zelf niet meer je belangen kunt behartigen. Wijs daarom op tijd  een levensexecuteur of gevolmachtigde aan die je kan vertegenwoordigen en na je overlijden als onafhankelijke, deskundige executeur je nalatenschap af kan wikkelen. Het geeft rust als je weet dat je alles goed hebt geregeld en het ontlast de mensen die om je heen staan. Juist in een periode van rouw is het belangrijk dat zij worden ontzorgd en niet met allerlei praktische, juridische, fiscale en administratieve zaken worden belast. Ze zullen je er dankbaar voor zijn.’’

Over Helene en haar lidmaatschap bij NOVEX

Helene studeerde Rechten aan de Universiteit Leiden en heeft in 1988 haar doctoraalexamen Nederlands recht (afstudeerrichting Civielrecht) behaald. Helene: “Daarna werkte ik twintig jaar bij verschillende banken in diverse managementfuncties. Daar specialiseerde ik mij in alle facetten van betalingsverkeer en geldstromenbeheer. Daarnaast behaalde ik mijn Mastersdegree in Management en Organization aan de Trias Business School van Tilburg University”.

“Ik zocht echter naar meer voldoening in mijn werk en wilde maatschappelijk relevant bezig zijn. Ook had ik inmiddels diverse persoonlijke ervaringen met (de afwikkeling van) nalatenschappen opgedaan. Daarom specialiseer ik mij vanaf 2014 in alle aspecten van nalatenschappen en heb ik het bedrijf Nalatenschapsjurist opgericht”, vertelt Helene.

Helene is lid van NOVEX en heeft onze Leergang Executele en Vereffening gevolgd. “Omdat de wet- en regelgeving continu veranderen, blijf ik mij bijscholen op mijn vakgebied en volg ik de ontwikkelingen erbinnen nauwgezet”.

Algemene Verordening Gegevensbescherming

Nalatenschapsjurist heeft in mei 2018 een Privacyverklaring opgesteld. Deze kunt u bij ons opvragen.

Nalatenschapsjurist is lid van de NOVEX

Lid van de Novex (Nederlandse Organisatie voor Executeurs)

http://doodgewoonindenhaag.nl/8-pagina-s/111-doodgaan-en-diversiteit-2

Een dubbelinterview over verschillen in achtergrond en omgaan met sterven en nabestaan

Op de lange tafel staat de koffie al klaar. Helene Vooys en Melvin Chang schuiven aan in de grote leren stoelen. Er ontvouwt zich een rustig en openhartig gesprek over sterven en nabestaan. Met veel persoonlijke ervaringen en waardering over en weer.

Helene Melvin

Helene is 51 jaar en geboren in Katwijk aan Zee. “In een kerkelijk gezin mag je wel zeggen”, lacht ze. Haar vader ging elke zondag twee keer naar de kerk. Daar heeft Helene niet onder ‘geleden’. “Niet zoals Maarten ’t Hart heeft geleden onder het geloof… .” Ze kijkt er met een goed gevoel op terug. Helene heeft rechten gestudeerd in Leiden en is daarna in Amsterdam bij een grote bank gaan werken. Twintig jaar heeft ze al met al in het bankwezen gewerkt. Maar gaandeweg merkte Helene dat ze geen voldoening meer haalde uit haar werk. Ze begon zich steeds meer af te vragen waar het nu eigenlijk allemaal om ging. Of dít nu was waar ze haar werkplezier uit moest halen? Ontwikkelingen in haar privéleven droegen bij aan dit gevoel en ze besloot tot een drastische verandering van haar carrière. Helene specialiseerde zich in erfrecht en treedt nu op als nalatenschapsjurist. Ze helpt mensen bij het voorbereiden en afwikkelen van nalatenschappen. Daarnaast behartigt ze als bewindvoerder, curator en mentor de materiële en immateriële belangen van mensen die bijvoorbeeld geen familie hebben of waarbij de familie het onderling niet eens kan worden. Ze trekt echt op met mensen in de laatste levensfase en zit bij hen aan het sterfbed.

Melvin is zichtbaar verrast door de werkzaamheden van Helene. ‘O, jij werkt eigenlijk elke dag met dit soort vraagstukken?”, stelt hij bewonderend vast. “Dat geldt niet voor mij”, voegt hij er schielijk aan toe. De dood is wel een belangrijk onderwerp in zijn leven. Het raakt ook aan de studie geneeskunde die hij heeft gedaan. Melvin is geboren in Suriname, in Paramaribo. Zijn familie komt oorspronkelijk uit de stad Shenzhen in het zuiden van China. Op zijn 12de is hij naar Nederland gekomen. Hij is nu 55 jaar. In Amsterdam studeerde Melvin geneeskunde maar is niet afgestudeerd als arts. Na zijn studie besloot Melvin de horeca in te gaan; in de loop der jaren heeft hij verschillende Chinese restaurants gehad. Naast zijn horecawerk is Melvin altijd actief geweest binnen de Chinese gemeenschap in Den Haag. Vooral in de sociaal maatschappelijke hoek. Melvin is ook jarenlang één van de trekkers geweest van de ontwikkeling van China Town in Den Haag. Nu doet hij vooral culturele projecten voor de Chinese gemeenschap. Melvin reist ook veel naar China en onderhoudt veel contacten met mensen in Shenzhen.

De dood als taboe
Net als veel Surinamers is Melvin katholiek opgevoed. Zijn ouders waren dat van oorsprong uit China natuurlijk niet. Katholiek werden zij vooral uit praktische overwegingen. “Chinezen zijn heel praktische mensen.” Als katholiek had je toegang tot de katholieke school en die stonden in de jaren zestig veel hoger aangeschreven dan andere scholen. Voor wat betreft sterven en nabestaan klinkt de oorsprong uit China door in Melvin’s opvoeding. Het gebied rond de stad Shenzhen, in het zuiden van China is vrij onherbergzaam. De stad was vroeger een vissersdorp met een heel primitief en op landbouw georiënteerd achterland. Mensen waren daar erg terughoudend en over de dood werd niet gesproken. Ook niet over zaken die met de dood te

Melvinmaken hebben zoals het opmaken van testament en uitvaartverzekeringen. “Je praat er niet over want dat is het onheil over je afroepen.” En zo was dat thuis bij Melvin ook. Een overlijden was vaak wel een dramatische gebeurtenis in de familie. De dood was iets donkers, boezemde angst in. Ook een vraagstuk als ‘hoe lang behandel je iemand door in een uitzichtloze situatie”, is een bijzonder moeilijk onderwerp onder Chinezen. Vanuit haar dagelijks werk kent ook Helene dit thema goed. Zij legt dat tijdens haar begeleidingswerk eigenlijk gelijk op tafel door te vragen wat mensen in dergelijke situaties zelf willen. Is er een euthanasieverklaring? Tot hoe ver zou een behandeling moeten gaan? Helene moet, als mentor of gevolmachtigde van mensen, dat ook echt weten. Zeker als mensen door dementie onbekwaam zijn geworden.

In de Chinese gemeenschap is het gebruikelijk om mensen tot het laatste door te behandelen. Al is het nog maar een week langer. Maar Melvin geeft aan dat er wel een kentering zichtbaar is in de laatste tien jaar. Het besef dat het in bepaalde gevallen zinloos is om zo lang door te behandelen groeit; zeker in Chinese gemeenschap in Nederland. Het is nog niet heel gangbaar, maar men wordt er wel losser in. Maar in China zelf: als je geld hebt behandel je gewoon door. Allerlei medicatie wordt intraveneus toegediend om iemand maar een paar maanden langer te laten leven.

Na de dood
Van kinds af aan gelooft Helene dat na de dood de ziel het lichaam verlaat. Dat heeft Helene ook echt wel gezien: het lege lichaam. De persoon is overleden; de persoon is er niet meer want de geest is weg. Dat laatste is voor Helene in de loop der jaren wel wat veranderd. De geest is nu meer iets dat voor haar blijft bestaan. Helene memoreert een bijeenkomst waarin verteld werd hoe een boeddhistische vrouw aangaf wat er na haar overlijden moest gebeuren: “…laat mijn lichaam drie uur met rust en doe ramen open zodat mijn geest de gelegenheid krijgt om het lichaam rustig te verlaten.” Voor Helene is dat een belangrijk gegeven dat haar altijd is bijgebleven: de gedachte dat het niet klaar is na het overlijden. Iemands geest leeft voort in een andere dimensie.

Melvin moet daar een beetje om grinniken. “Het grappige is dat voor Chinezen het leven na de dood eigenlijk voortgezet wordt.” In Nederland kennen het we begrip van de voortlevende ziel; Chinezen zien meer dat het leven als geheel voortgezet wordt; “Opa is dood maar hij waakt nog over ons”. Elk jaar gaan Chinezen offeren voor de dode en praten ook tegen de dode. De band met de dode blijft gewoon bestaan. Ook weer een heel praktische beleving. Niet een abstractie zoals ‘de ziel’ maar de persoon blijft als dode onder de mensen.

Levenservaring
In zijn persoonlijk leven heeft Melvin veel met de dood te maken gehad. In zijn familie overleed in één jaar tijd zijn Opa, een neefje van vier jaar en vervolgens zijn eigen vrouw. Dat waren grote klappen waar hij en zijn familie niet op toegerust waren. “Zoiets verwacht je niet.” Hij was toen zelf nog vrij jong. Als zoiets hem nu zou overkomen heeft hij meer levenservaring en kan het dan wellicht beter verwerken. “Als je zo jong bent, denk je dat je al je plannen gelijk door het toilet kunt spoelen.”

HeleneDe waarde van levenservaring herkent Helene ook. Zij had haar werk 30 jaar geleden ook niet kunnen uitvoeren zoals ze nu kan. Soms gaan gebeurtenissen in het werk bij haar onder de huid zitten. Vooral als het misgaat in familierelaties. Kortgeleden lag een redelijke jonge man op sterven. Aan zijn sterfbed liet hij een notaris komen die zijn testament moest opstellen. Maar dat leek meer een wraakoefening op alle mensen die dichtbij hem stonden. Zijn vrouw en dochter onterfde hij en benoemde zijn nicht tot erfgenaam. Dat greep Helene aan. Hoe komt zo’n man daartoe? Zij had hem graag als cliënt gehad voordat hij hiertoe kwam. Om met hem te kijken of dat ook nog anders op te lossen was geweest.

Helene kan de balans in de zakelijke en emotionele kant van dit soort gevallen goed bewaken. Ze is gewapend voor het leven omdat zij zelf niet een heel makkelijke jeugd heeft gehad. Helene is daarover niet verbitterd. Het maakt dat moeilijke mensen haar niet afschrikken en zij met allerlei soorten mensen kan omgaan.

Gesprekken over de dood
Pas toen in 1995 in Nederland zijn Opa overleed kreeg Melvin voor het eerst meer met rituelen te maken. “En dan zie je dat er eigenlijk nauwelijks nagedacht is over wat je doet rond sterven en dat alles een beetje bij elkaar gesprokkeld wordt. Hoe kleed je iemand aan en wat geef je mee in de kist?” Chinese families weten heel weinig over de dood en gaan ook anders om met de benadering van dood en sterven. Dat hangt ook af van de religieuze achtergrond. Sommige families zijn meer Boeddhistisch, andere weer meer christelijk en daar heb je dan koorgezang bij de uitvaart en Bijbellezingen.

Melvin vindt de vraag waarmee hij hier aan tafel is uitgenodigd een hele mooie. Vooral ook omdat er binnen de Chinese gemeenschap zo gezwegen wordt over het onderwerp. En het zou mooi zijn als een interview als dit, over dit voor Chinezen zware onderwerp makkelijker bespreekbaar maakt. Melvin is echt op zoek naar een manier om dit soort gesprekken op gang te brengen. De vergrijzing neemt toe, mensen worden meer dan 80 jaar oud en die zijn deels erg hulpbehoevend. Het aanbod voor hulp sluit vaak niet aan bij de vraag. Kinderen hebben er geen tijd meer voor. Dus de vereenzaming slaat toe. Ze kunnen al niet meer zoveel en willen dan een beroep doen op de kinderen. Maar dat lukt dan niet. Mensen worden er depressief van. Dat gesprek zou voor de Chinese gemeenschap veel meer gestalte moeten krijgen. En dat sluit eigenlijk heel goed aan bij de doelstelling van Dood gewoon in Den Haag.

Tot nu toe heeft het Dood gewoon in Den Haag geen relatie met een gemeenschap zoals de Chinese. Helene geeft aan dat de taal die je met elkaar spreekt daarin een hele belangrijke is. Je komt als Dood gewoon in Den Haag al moeilijk binnen door het begrip ‘dood’ in de naam. Je zou kunnen starten met bijvoorbeeld een dialoogbijeenkomst waarin je met elkaar praat over wat mensen hebben meegemaakt rond het sterven van anderen. Je moet dan niet direct beginnen over ieders eigen situatie rond sterven; dat maakt het voor mensen wat veiliger om het gesprek te voeren. Melvin bevestigt dit. Bijvoorbeeld zo’n documentaire ‘Langs de oevers van de Yangtze’ van Terlou, over rituelen bij de dood maakt het voor mensen makkelijker. Tegelijk geeft hij aan nog nooit mensen en leiders binnen de gemeenschap zich hebben horen uitspreken over hun ervaringen met de dood. Daarover is de Chinese gemeenschap heel gesloten. Mensen voelen zich er onprettig over. Je hebt een meer lossere manier nodig om een onderwerp als de dood binnen de gemeenschap aan de orde te stellen.

Het is aan de jonge generatie
Maar ook in de adviessfeer is er eigenlijk een grote behoefte. Als er iemand doodgaat is er niets geregeld omdat er bij leven niet over gesproken wordt. Dan breekt de hel los in de familie onder meer over het regelen van de nalatenschap. Helene kan hierover meepraten; zij heeft dergelijke situaties meegemaakt; waarin mensen niets hadden geregeld en de familieleden elkaar vervolgens de tent uitvochten. Melvin geeft een voorbeeld: “Veel ouders hebben een eigen huis maar leven van een kleine AOW. Ze hebben dan weinig meer te besteden. Ze willen het huis nalaten aan de kinderen terwijl ze zelf daarvoor 20 jaar zitten te creperen. Hadden ze het eerder verkocht, hadden ze ook langer een fijner en makkelijker leven gehad. Daar moet je dus op tijd met elkaar een gesprek over hebben.

Dergelijke veranderingen moeten in de Chinese gemeenschap vooral van de jongere generatie komen; zij moeten meer met elkaar over het stervensproces praten. Mensen moeten ook door voorlichting en lezingen beter geïnformeerd worden over het opmaken van een testament. Jongeren praten daar makkelijker over. Zij zouden dat ook meer samen met ouderen moeten doen. Dat gebeurt nu nog veel te weinig. Melvin vindt dat je ook meer kan laten zien van de bijzondere Chinese rituelen bij begrafenissen. “Als bijvoorbeeld een Chinese man begraven wordt, gaat hij in een mooi pak. Maar…het pak heeft zakken met gaten”, lacht Melvin. Het verhaal gaat dat de overledene daarmee als het ware laat zien dat hij niets meeneemt; dat hij alles nalaat aan zijn nabestaanden. “Dat zijn mooie verhalen die je kinderen kunt vertellen”. En daarmee kinderen ook ‘vertrouwd’ maken met de dood. Bij het bezoek van het graf van familieleden zie je bij Chinezen steeds meer dat gezinnen er een uitje van maken. Kinderen gaan mee; steken met elkaar vuur aan, kaarsen en wierook. En daarna ergens lekker eten. Dat soort rituelen maken het makkelijker om met elkaar na te denken en te praten over de dood.

Jan Booij
Ron Schumacher

31 oktober 2017

Geslaagd café ‘Doodgewoon’ bij Hospice Het Vliethuys

Bij Hospice Het Vliethuys aan de Fonteynenburglaan werd onlangs een bijzonder geslaagd café ‘Doodgewoon’ gehouden, waar mensen elkaar in een informele sfeer konden ontmoeten om bepaalde thema’s te bespreken. Het thema was hoe je een levenstestament kon opstellen en wat daar allemaal bij kwam kijken. De Voorburgse Notaris Richard Dom en Nalatenschapsjurist Mr. Helene Vooys hielden dan ook een interessant betoog waarna door de aanwezigen veel vragen aan beiden gastsprekers werden gesteld.  ‘Doodgewoon’ gaat in de toekomst vaker bij Hospice Het Vliethuys worden gehouden.

Foto’s VD.

Notaris Richard Dom kreeg veel vragen na zijn lezing.

Mr Helene Vooys na afloop van haar betoog

Bericht naar aanleiding van uitkering nalatenschap

Van en over een cliënte van mij is postuum een foto en een verhaal gepubliceerd in het Katten Katern van Vereniging Kattenzorg. Wat zou ze dat geweldig gevonden hebben. De Vereniging Kattenzorg is overduidelijk blij met het erfdeel uit de nalatenschap van mevrouw dat ik namens mevrouw aan hen heb uit mogen keren. Mevrouw en ik hadden het doel ook samen uitgezocht en ze had het er, toen ze nog leefde, vaak over dat ze daar zo blij mee was.
Als je meer wilt weten over waar ik mij zoal mee bezig houd als nalatenschapsjurist, zie daarvoor mijn facebook-pagina Nalatenschapsjurist.

Referentie naar aanleiding van vereffening nalatenschap

scannen0001

Boek Haagse Waardigheid

U kunt een gratis exemplaar van het boek Haagse Waardigheid met daarin een interview met Nalatenschapsjurist aanvragen via het contactformulier op de pagina Contact.

cover_boek

Het lustrumfeest op woensdag 12 oktober van het Platform Dood gewoon in Den Haag met de manifestatie en symposium Haagse Waardigheid was een groot succes. Zo’n 250 mensen woonden het symposium in de Haagse Hogeschool bij en velen lieten hun enthousiasme blijken. In de Speakerscorner trapten Bert Buizert, Anne Stael en Ben Lachhab af. Van verschillende sterfstijlen via de landelijke campagne van de Coalitie van Betekenis tot het Einde naar de ontmoetingen tussen jong en oud over levensverhalen.

Dat betekende een mooie opmaat naar het hoofdprogramma in de aula. Onder inspirerend voorzitterschap van Wout Huizing putten een keur aan sprekers zich uit in prachtige bijdragen, verdiepend en bij momenten ontroerend. Lucia Baboelal sprak over de cultuurrijke wijzen waarop in Den Haag met de dood wordt omgegaan. Belangrijk om elkaar vanuit de diversiteit aan culturen te begrijpen en respecteren. Aangrijpend was de bijdrage van Guusje Eijbers. Zij schetste hoe het vertellen van een verhaal, luisteren naar muziek en het er zijn, de kwaliteit van de laatste levensfase voor mensen verhoogt. Voor de stervende én de nabestaande.

Thijs Tromp pakte dat stokje over met zijn verhaal over Kees, de verstandelijk gehandicapte jongen die zijn jaren sleet in een verzorgingstehuis. En pas na zijn dood kwamen de verhalen van zijn familie los en realiseerden de verzorgers zich Kees nooit echt te hebben gekend. Thijs benadrukte daarmee in zijn bijdrage het belang van levensverhalen voor de identiteit van mensen. Tijdens de toelichting op de foto’s en beelden van Haagse Waardigheid stal de 93-jarige Nelly Bolten de show. Haar ‘niet-reanimeren’ tattoo op haar borst is rechtsgeldig verklaard door de minister. Op klare toon sprak zij met humor de toehoorders toe en gaf hen haar levenslessen mee. Na de pauze bracht Bart Chabot op de zijn kenmerkende energieke wijze een ode aan de dood waarna hij de uitreiking deed van de Haagse Tien met een griffel. De eerste prijs was voor Haagse Hogeschoolstudente Lotte den Hengst.

Gratis exemplaar Afscheidswijzer

U kunt een gratis exemplaar van de Afscheidswijzer aanvragen via het contactformulier op de pagina Contact.

In Afscheidswijzer vindt u belangrijke informatie rondom het laatste afscheid.

logo_doodgewoonDen-Haag_RGB

Het logo van het Platform Doodgewoon in Den Haag waar Nalatenschapsjurist op vrijwillige basis actief in is.

Flink pakket veranderingen geldzaken consument in 2015

DSC07226AD-Haags Sterven-29jan14

Op de nieuwjaarsreceptie van het Platform Doodgewoon in Den Haag heeft wethouder Karsten Klein maandag 27 januari jl. de website doodgewoonindenhaag.nl gelanceerd.

Op de foto staan de Platformleden samen met de wethouder.

van links naar rechts: Erik de Jong (zelfstandig uitvaartverzorger), de wethouder, Annemarie van Velthuizen (algemeen coordinator Sint Jacobshospice), Ilse Brummelhuis (Coördinator Netwerk Palliatieve Zorg Haaglanden), Fenna Noordermeer (Bestuurder/Directeur at PEP Participatie Emancipatie Professionals), Jos Jetten (financien Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg- ErZijn), Johan Groen (voorzitter Platform, bestuurder zorginstelling), Mieke Storm (coordinator VPTZ-ErZijn), Helene Vooys (Nalatenschapsjurist).

mr Helene Vooys MMO 06- 5254 4142 | hc.vooys@nalatenschapsjurist.nl
Bernadettelaan 10, 2212 AC  NOORDWIJK
KvK 52753638